Volg je innerlijke kompas

De wereld vol ruis

We leven in een wereld waarin we dagelijks enorm worden beïnvloed. Door nieuwsberichten, social media en de mensen om ons heen. Dat roept bij mij de vraag op: in hoeverre zijn we echt vrij om onze eigen weg te kiezen?

De kracht van de groep

Iedereen krijgt te maken met groepsdruk. Al op jonge leeftijd begint dat. Steek jij je hand op omdat de meeste kinderen dat doen? Of durf je een ander antwoord te geven, zelfs als je de enige bent?

Als mens zijn we van nature kuddedieren. Het voelt veiliger om bij de groep te horen dan erbuiten te staan. Ooit was dat noodzakelijk om te overleven, maar nu kan het ons ook weghouden bij onszelf.

Authenticiteit

Ik heb altijd bewondering gehad voor mensen die hun eigen pad durven te kiezen. Mensen van wie je voelt: dit is echt. Ze zijn authentiek en laten zich niet leiden door verwachtingen van anderen.

We dragen allemaal conditioneringen en overtuigingen met ons mee. Maar naarmate je ouder wordt, kun je die lagen afpellen. Je leert jezelf beter kennen en komt dichter bij je kern.

Creativiteit als innerlijke stroom

Leven zonder mijn creativiteit te uiten, voelt alsof er iets in mij geen stem krijgt. Als kind knutselde ik al graag. Die creativiteit is gebleven. In mijn vrije tijd zit ik het liefst achter mijn bureau, omringd door schetsen en mini-schilderijtjes. Naast mij staat mijn naaimachine, met een stapel stoffen die wachten om iets nieuws te worden. Het voelt alsof mijn creatieve kracht van binnen veilig achter een deurtje zit en in stilte de ruimte krijgt om naar buiten te komen.

Ook schrijven werkt zo voor mij. Mijn mooiste teksten ontstaan in de ochtend, wanneer er nog geen ruis is. Geen verwachtingen — alleen ruimte om te verwoorden wat er binnenin mij leeft.

De behoefte aan bevestiging

En toch is het niet altijd makkelijk. Ik merk dat ik soms een afwijzend gevoel krijg wanneer ik iets deel en er weinig reactie op komt. Alsof de waarde van mijn creativiteit afhankelijk wordt van likes.

Terwijl het daar niet om zou moeten gaan. Het gaat om expressie, om iets te laten ontstaan wat van binnenuit komt.

Inmiddels weet ik dat mijn hart en intuïtie mij de weg wijzen. Alleen is het belangrijk dat die weg niet vol staat. Dat is wat ik bedoel met ruis: alle prikkels, meningen en verwachtingen die het zicht vertroebelen.

Terug naar je kompas

Je innerlijke kompas volgen vraagt moed. Het betekent ruimte maken, stilte toelaten en weer leren luisteren naar wat van binnen al duidelijk is.

Want juist daar, achter dat deurtje, ligt je kracht.—