Waarom ik steeds minder antwoorden buiten mezelf zoek

Inmiddels is het volop zomer in Zweden. Ik merk hoeveel invloed het zonlicht op mij heeft. Ik voel nieuwe energie en mijn hoofd vult zich met ideeën. In deze blog neem ik je mee in een stukje van mijn binnenwereld.

Sinds we op het Zweedse platteland wonen, krijgt mijn systeem de ruimte om op te laden. De dagelijkse overprikkeling is verdwenen en daardoor ontstaat er rust. Vanuit die rust kijk ik anders naar de wereld. Naar het gehaaste leven. Naar oorlog en geweld. Naar Trump, social media en alle meningen die continu om aandacht vragen. Als ik er met een helikopter view naar kijk, dan denk ik wel eens “waar zijn we toch mee bezig?”

Tegelijkertijd merk ik dat er in mij iets verandert. Yoga en meditatie zijn onderdeel geworden van mijn dagelijkse routine. Ik verdiep mij verder in persoonlijke ontwikkeling: innerlijk kindwerk, systemisch werk, ayurveda. Ik luister dagelijks naar fijne muziek met mooie affirmaties (Awenera op Youtube). Ik voel een andere energie binnenin ontstaan. Alsof het lichter voelt. Mijn gedachten zijn zachter geworden. Minder zwaar. Er komt meer vertrouwen en minder strijd.

Gisteren deed ik een visualisatie die opnieuw iets in beweging zette. Er kwam een vraag omhoog die bleef hangen: waarom zoeken we zoveel antwoorden buiten onszelf?

Ik geloof in zelfleiderschap. Niet omdat we alles alleen moeten doen, maar omdat de belangrijkste antwoorden vaak al ergens in ons aanwezig zijn. Andere mensen kunnen spiegelen, begeleiden en ondersteunen — maar uiteindelijk blijft het onze eigen weg.

De visualisatie ging over het innerlijke kind en bracht mij terug naar iets waardevols: mezelf werkelijk zien. Mijn gevoelens serieus nemen. Luisteren naar wat mijn lichaam mij probeert te vertellen.

"Niemand hoeft mij te beschermen. Ik mag dat zelf doen."

Steeds vaker geloof ik dat als meer mensen aandacht zouden geven aan hun binnenwereld en zachter voor zichzelf zouden zijn, er vanzelf meer compassie ontstaat in de buitenwereld. Vroeger zag ik vooral wat ik niet had. Nu tel ik mijn zegeningen. En soms denk ik: misschien ben ik wel rijker dan iemand met miljoenen op de bank, maar zonder verbinding, verwondering of oog voor de schoonheid van het leven.