De stilte van de ochtend —

Het is 6.30 uur. Het licht van de zon schijnt al door de ramen. Mijn hoofd wordt blij van de dingen die ik wil doen vandaag, dus ik besluit om op te staan.

Ik maak de deur open waar ik uitkom op de veranda. Naast de veranda staat een hele grote boom. De takken steken ver vooruit. Op de veranda staat een tuin set en bloemen die ik zelf gezaaid heb.

Terwijl ik daar zit, hoor ik de vogels de zonnebloempitjes meepikken die ik op de rand langs het raam heb gelegd.

Verder is het stil. Echt stil. Iets waar ik naar verlangde toen ik nog in Nederland woonde. Er hangt een serene sfeer. In de verte hoor ik een haan en in de boom zie ik van dichtbij een vogeltje tikken op de tak. Hij is heel klein en heeft gele vleugeltjes.

Ik knip wat droge bloemetjes weg. In de hoek staat een grote paprikaplant. Ze zijn weer flink gegroeid. Op tafel heb ik een muntplantje staan. Sinds ik hem veel water geef, groeit hij goed. Fijn! Dat betekent vanavond weer een kopje verse muntthee.

Ik ga daar even zitten op een stoel. Het enige wat ik doe, is observeren. Dat ik zo mijn dag mag beginnen, is een groot cadeau waar ik lang over heb gedroomd. Het is alsof hier het contact met mijzelf wordt hersteld. Alsof de lijn naar mijn hart niet gebroken is.

Hier is het ook al maanden mooi weer. Met dagen waarop het echt te warm was om iets te doen en de gordijnen gesloten waren. Maar nu is het fijn buiten. De ochtenden zijn koeler en de warmte van de zon is fijn.

Soms betrap ik mezelf op de gedachte: hoe kan ik mij soms zo gelukkig voelen, terwijl er genoeg dingen zijn die ik niet heb? Het zijn de kleine momentjes waarin ik blij ben. Misschien is geluk helemaal niet iets wat je voortdurend hoeft te voelen.