Bloemen zaaien brachten mij een levensles

Tijdens een coachgesprek deden we een visualisatie waarbij ik naar een fijne plek moest gaan:

Ik loop over een tuinpad langs de mooiste bloemen. In de hoek van de tuin staat een grote boom. Met een zaadje in mijn hand en een schep graaf ik een kuiltje.

De coach vraagt aan mij:‘Wat heeft dit zaadje nodig?’

Ik antwoord:‘Ze heeft alleen liefde en aandacht nodig.’

Ik doe een schepje aarde in het kuiltje en geef het zaadje tot slot wat water.

Dit voorjaar zaaide ik voor het eerst echte bloemzaadjes. Ik zaaide er wel dertig. Ik gaf ze allemaal water, liefde en aandacht. Toch groeiden er uiteindelijk maar tien uit tot prachtige bloemen.

Eerst voelde dat als een teleurstelling. Maar langzaam zag ik de les die erin verborgen zat.

In het leven is het net zo. We geven aandacht aan onze dromen, plannen en verlangens. Soms doen we alles wat we kunnen en toch komt niet alles tot bloei. Niet omdat we hebben gefaald, maar omdat niet alles bedoeld is om te groeien.

De kunst is niet om te blijven kijken naar wat niet is gelukt. De kunst is om stil te staan bij wat wél is opgebloeid. Want als je je aandacht richt op de bloemen die er wél staan, zie je pas hoeveel schoonheid er eigenlijk al is. Daarnaast zal niet alles in het leven gaan zoals je had gehoopt en je krijgt niet alles waar je van droomt.

Naast die bloemen zie ik ook planten vol knopjes staan. Sommige bloemen hebben simpelweg meer tijd nodig. Ieder volgt zijn eigen tempo. De natuur laat zich niet sturen.

Misschien kunnen we daar allemaal wat van leren. Niet alles wat we vandaag zaaien, bloeit morgen. Sommige dromen hebben tijd nodig. En alles wat werkelijk wil bloeien, bloeit op zijn eigen moment.